Dlaczego nie każdy menedżer staje się przywódcą? Czyli o inteligencji duchowej

Inteligencja duchowa jest motorem dla osobistej transformacji, czyli uczenia się, a więc jest niezbędnym paliwem dla każdego pracownika.

Inteligencja duchowa jest motorem dla osobistej transformacji, czyli uczenia się, a więc jest niezbędnym paliwem dla każdego pracownika.

Pierwszy artykuł naukowy o inteligencji emocjonalnej ukazał się w roku 1990. Jednym z powodów zainteresowania inteligencją emocjonalną było rozczarowanie niską wartością predykcyjną ilorazu inteligencji (IQ) jako miernika sukcesu jednostki. Emocjonalne aspekty pracy intelektualnej zasługują na większe zainteresowania ze strony praktyków i teoretyków zarządzania. W badaniu przeprowadzonym wśród 250 kierowników wyższego szczebla w latach 1970. respondenci twierdzili, że "ich praca wymaga używania głów, lecz nie serc". Wielu mówiło, że obawiało się okazywania empatii lub współczucia swoim podwładnym, ponieważ ich zdaniem zagrażało to realizacji postawionych celów zawodowych. Niektórzy twierdzili, że chłód emocjonalny ułatwiał im podejmowanie "twardych" decyzji. Teraz takie postawy powoli wychodzą z mody.

Zobacz również:

Emocjonalnie upośledzeni pracownicy wiedzy (knowledge workers) dysponują gorszymi zdolnościami intelektualnymi. Ludzie zdenerwowani nie potrafią się skupić, zapamiętać faktów, słuchać innych ani podejmować mądrych decyzji. "Stres ogłupia ludzi". Peter Drucker twierdzi, że inteligencja emocjonalna, czyli umiejętności, które pomagają ludziom pracować wspólnie, powinny być bardziej doceniane na rynku pracy. Inteligencja emocjonalna jest wiec integralnym składnikiem równania o wielu zmiennych, które opisuje efektywność pracy intelektualnej (knowledge work). Zainteresowanie inteligencją emocjonalną wywodzi się z ogólnego stwierdzenia, że człowieka charakteryzuje wiecej niż jeden rodzaj inteligencji. Na początku XX wieku psychologowie opracowali sposoby pomiaru inteligencji. Zapanowała obsesja na punkcie mierzenia współczynnika inteligencji, podsycana do pewnego stopnia teoriami rasowymi. Próbowano udowodnić, że murzyni są mniej inteligentni od białych itp.

Najpopularniejszą teorię wielu inteligencji zaproponował Howard Gardner (multiple intelligences); postuluje ona istnienie siedmiu odrębnych zdolności1:

1. Inteligencja językowa polega na sprawnym posługiwaniu się symbolami, na płynnej produkcji mowy i dobrym rozumieniu tekstu.

2. Inteligencja matematyczno-logiczna polega na sprawnym wykonywaniu wszelkiego rodzaju obliczeń, a także operacji na abstrakcyjnych symbolach. Wraz ze zdolnościami językowymi składa się na to, co zwykle nosi nazwę inteligencji "akademickiej", czyli takiej, która pomaga w odniesieniu sukcesu w trakcie formalnej edukacji.

3. Inteligencja muzyczna to umiejętność wytwarzania i rozumienia treści, których nośnikiem jest dźwięk. Cechuje kompozytorów, wykonawców i krytyków muzyki, choć w pewnym stopniu właściwa jest każdemu człowiekowi.

4. Inteligencja kinestetyczna jest zdolnością do rozwiązywania problemów związanych z ruchem i postawą ciała. Cechuje wybitnych tancerzy, choreografów i sportowców, a także - w znacznie mniejszym stopniu - wszystkich ludzi.

5. Inteligencja przestrzenna to zdolność ułatwiająca orientację w przestrzeni, a także umożliwiająca wykonywanie operacji umysłowych na materiale wyobrażeniowo-przestrzennym. Dzięki tej zdolności możemy myśleć obrazami, a nie tylko słowami i abstrakcyjnymi symbolami.

6. Inteligencja intrapersonalna polega na rozumieniu samego siebie, a zwłaszcza na rozróżnianiu własnych uczuć oraz nastrojów. Umożliwia osiągnięcie wysokiego stopnia samowiedzy i mądrości.

7. Inteligencja interpersonalna jest zdolnością do rozumienia relacji międzyludzkich, a także cudzych uczuć, intencji i innych stanów psychicznych. Dwie ostatnie zdolności są więc w przybliżeniu tożsame z omówionymi.