Wikinomics 101

Najlepsze pomysły dotyczące twojej działalności mogą pochodzić od kogoś, kto dla ciebie nie pracuje. To teoria stworzona przez Dona Tapscotta, doradcę, oraz Anthony’ego Willimsa, pracownika Londyńskiej Szkoły Ekonomii i Nauk Politycznych, w ich najnowszej publikacji „Wikinomics: Jak masowa współpraca wszystko zmienia” („Wikinomics: How Mass Collaboration Changes Everything”). Autorzy wierzą, że przedsiębiorstwa będą musiały sięgnąć do sieci w poszukiwaniu talentów z zewnątrz, które mogłyby sprostać wyzwaniom. Tapscott wstąpił do biura CIO, by przedyskutować teorię i jej implikacje.

Najlepsze pomysły dotyczące twojej działalności mogą pochodzić od kogoś, kto dla ciebie nie pracuje. To teoria stworzona przez Dona Tapscotta, doradcę, oraz Anthony’ego Willimsa, pracownika Londyńskiej Szkoły Ekonomii i Nauk Politycznych, w ich najnowszej publikacji „Wikinomics: Jak masowa współpraca wszystko zmienia” („Wikinomics: How Mass Collaboration Changes Everything”). Autorzy wierzą, że przedsiębiorstwa będą musiały sięgnąć do sieci w poszukiwaniu talentów z zewnątrz, które mogłyby sprostać wyzwaniom. Tapscott wstąpił do biura CIO, by przedyskutować teorię i jej implikacje.

CIO: CZY ROZUMIE PAN POJĘCIE „WIKINOMICS” JAKO TEORII BIZNESU? I JAKI BYŁ- BY PRZYKŁAD WIKINOMICS W PRACY, W PRAKTYCE? DON TAPSCOTT:

Zobacz również:

Wikinomics jest teorią i praktyką wykorzystania masowej współpracy dla wzrostu i innowacyjności. Rob McEwen, mój sąsiad, zarządzał kopalnią złota przez wiele lat i w pewnym momencie byłby zmuszony ją zamknąć, ponieważ geolodzy nie potrafili mu powiedzieć, czy na działce należącej do jego firmy znajduje się jeszcze złoto. Więc myśli: jeśli moi ludzie nie wiedzą, gdzie jest złoto, to może wie to ktoś inny? Rob podjął radykalny krok: opublikował swoje dane geologiczne w sieci. Takiego działania nie było dotychczas w żadnym przemyśle związanym z wydobywaniem minerałów. Rob ogłosił konkurs „Goldcorp Challenge” z nagrodą wysokości pół miliona dolarów. Otrzymał 77 zgłoszeń z całego świata i znalazł złoto warte ponad 3 miliardy dolarów.

TO OCZYWISTY PRZYKŁAD, ŻE OPUBLIKOWANIE WRAŻLIWEJ INFORMACJI KORPORACYJNEJ PRZYNIOSŁO DAJĄCY SIĘ UDOWODNIĆ ROI. ALE CO Z OCHRONĄ WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ?

– Coraz bardziej wzrasta jej świadomość, ponieważ jeśli zamierzasz współtworzyć rzeczy i masowo współpracować, jeśli zamierzasz zaangażować się głębiej we współpracę w badaniach przedkonkurencyjnych, wtedy potrzebujesz portfolio adresów IP – tych, które posiadasz, i tych, którymi się dzielisz.

W JAKI SPOSÓB FIRMY DECYDUJĄ, KIEDY NALEŻY SKORZYSTAĆ Z TALENTÓW Z ZEWNĄTRZ?

– Sprytne przedsiębiorstwa będą traktowały świat jako własny dział R&D i używały sieci do poszukiwania idei, innowacji umysłów o unikalnych kwalifikacjach. Wystarczy spojrzeć na procedurę stosowaną przez Procter&Gamble – jest to właściwy model. Pierwszym krokiem, wg P&G, jest rozpoznanie potrzeby, powiedzmy, nowej molekuły. Następnie należy zapytać: czy już to mamy w swoim własnym obszarze? Potem pytanie: czy możemy to szybko osiągnąć własnymi siłami? Jeśli odpowiedź na oba pytania brzmi „NIE”, wtedy trzeba się zastanowić, czy to coś istnieje poza naszymi strukturami? Jeśli odpowiedź jest twierdząca, to wypuszcza się RFP (Request for Proposal).

JAK MASOWA WSPÓŁPRACA WPŁYWA NA CIO? CZY JEST TO SZANSA, CZY BÓL GŁOWY?

– Dawny model działów IT wyglądał tak: jesteśmy IT, budujemy aplikacje oraz infrastrukturę i dostarczamy je użytkownikom, by sprostać ich potrzebom. Nowy model mógłby wyglądać następująco: wykorzystujemy siłę masowej współpracy wewnątrz naszego przedsiębiorstwa i poza nim, aby stworzyć platformy, dzięki którym zarówno wewnętrzni, jak i zewnętrzni użytkownicy mogą wspólnie rozwijać swoje możliwości i wzmacniać wartość.